STOWARZYSZENIE PRZYJAŹNI POLSKO- ROSYJSKIEJ OБЩECTBO ПOЛЬCЬКO-РOCCИЙCКOЙ ДPУЖБЫ

Wizyta Patriarchy Cyryla w Polsce

 

W dniach 16-19 sierpnia 2012 roku z oficjalną wizytą w Polsce przebywał Zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, Patriarcha Moskiewski i Całej Rusi – Cyryl I.

W dniu 17 sierpnia na Zamku Królewskim w Warszawie odbyła się ceremonia podpisania Wspólnego Przesłania do narodów Rosji i Polski. Podpisy pod dokumentem złożyli Patriarcha Moskiewski i Całej Rusi Cyryl I i Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski Arcybiskup Józef Michalik.

 

Poniżej prezentujemy nasze stanowisko wobec wystosowanego Przesłania do Naszych Narodów.

 

 

STOWARZYSZENIE PRZYJAŹNI POLSKO – ROSYJSKIEJ

 

 

RADUJMY SIĘ I POPIERAJMY

 

          Z wielką radością i nadzieją na lepszą przyszłość przyjęliśmy Wspólne Przesłanie do Narodów Polski i Rosji, ogłoszone przez Kościół Prawosławny w Rosji i Kościół Katolicki w Polsce w dniu 17 sierpnia 2012 roku w Warszawie.

          Przesłanie apeluje o pojednanie Polski i Rosji, Narodu Polskiego i Narodu Rosyjskiego, Polaków i Rosjan. Jego najwymowniejszym fragmentem jest wołanie, „aby każdy Polak w każdym Rosjaninie i każdy Rosjanin w każdym Polaku widział przyjaciela i brata”.

          To dalekosiężne Przesłanie popieramy w całości i dołożymy wszelkich starań, aby popierali je wszyscy Polacy. Otwiera ono bowiem drogę do potrzebnego obu Narodom i Państwom porozumienia polsko-rosyjskiego, do obopólnie korzystnej wszechstronnej współpracy dwóch bliskich sobie i spokrewnionych Słowiańskich Narodów.

          Przesłanie to ogłosiły Kościoły w czasie nasilania się w Polsce, Europie i Świecie działalności wrogiej obu naszym Narodom, zmierzającej do przeciwstawiania Polaków Rosjanom i Rosjan Polakom, niedopuszczenia do porozumienia polsko-rosyjskiego.

          Rozumiemy to doskonale, że pojednanie, porozumienie i współdziałanie Polski i Rosji – obu cór jednej Matki-Słowiańszczyzny może wydatnie wzmocnić siłę moralnego, społecznego, gospodarczego i politycznego odrodzenia nie tylko Narodu Polskiego i Narodu Rosyjskiego, lecz Narodów całej Słowiańszczyzny, Europy i Świata, zagrożonych inwazją bezbożnego i antynarodowego globalizmu.

          Przesłanie stawia przed Polską i Rosją wielką i odpowiedzialną misję chrześcijańskiego, słowiańskiego, europejskiego, światowego odrodzenia, przeciwstawienia się niszczącym działaniom naszych wspólnych wrogów, mających na celu unicestwianie naszych i innych Narodów.

          Każdy Polak i każdy Rosjanin powinien zrozumieć i docenić to wielkie, przełomowe, historyczne Przesłanie i poprzeć je z całego serca i umysłu.

          Polska w sojuszu z Rosją i Rosja w sojuszu z Polską zwielokrotni swe siły do duchowego, materialnego, cywilizacyjnego rozwoju, który przyniesie wiekopomne korzyści Polakom i Rosjanom, całej Europie, jej Narodom i narodowym kulturom.

          Niechaj Boskie i ludzkie siły, siły narodowe, państwowe i kościelne pomagają w realizacji tego szlachetnego Przesłania, zmierzającego do słowiańskiego porozumienia Polski i Rosji, Narodu Polskiego i Narodu Rosyjskiego, Polaków i Rosjan – przyjaciół i braci.

 

 

Stowarzyszenie Przyjaźni Polsko-Rosyjskiej

Polski Komitet Słowiański

Polska Wspólnota Narodowa

 

Barbara Krygier

Tadeusz Sikorski

Bolesław Tejkowski

 

Warszawa, 19 sierpnia 2012 roku

 

Zobacz plik PDF
 

 

 

OБЩECTBO ПOЛЬCКO - РOCCИЙCКOЙ ДPУЖБЫ

 

 

ВОЗРАДУЕМСЯ И ПОДДЕРЖИМ

 

С великой радостью и надеждой на лучшее будущее приняли мы Совместное послание Народам Польши и России, оглашенное Русской Православной Церковью и Польской Католической Церковью 17 августа 2012 года в Варшаве.

Послание призывает к примирению Польши и России, Польского народа и Русского народа, поляков и россиян. Самым красноречивым его фрагментом является призыв, «чтобы каждый поляк в любом росcиянине и каждый росcиянин в любом поляке видели друга и брата».

Это далеко идущее послание мы полностью поддерживаем и приложим все силы, чтобы его поддержали все поляки. Ведь оно открывает путь к необходимому обоим Народам и Государствам польско-российскому согласию, к обоюдовыгодному всестороннему сотрудничеству двух близких друг другу и родственных Славянских народов.

Это Послание обе Церкви огласили в момент усиления в Польше, Европе и Мире враждебной обоим нашим Народам деятельности, направленной на противопоставление поляков русским и русских полякам, на недопущение польско-российского согласия.

Мы прекрасно понимаем, что примирение, согласие и взаимодействие Польши и России — двух дочерей Матери — Славянской Земли, может существенно укрепить силу нравственного, общественного, экономического и политического возрождения не только Польского народа и Русского народа, но и Народов всего Славянства, Европы и Мира, которым угрожает наступление безбожного и антинационального глобализма.

Послание ставит перед Польшей и Россией великую и ответственную миссию христианского, славянского, европейского, мирового возрождения, противопоставления разрушительным действиям наших общих врагов, имеющих целью уничтожить наши и другие Народы.

Каждый поляк и каждый русский должен понять и оценить это великое, переломное, историческое Послание и поддержать его всем сердцем и разумом.

Польша в союзе с Россией и Россия в союзе с Польшей преумножат свои силы для духовного, материального, цивилизационного развития, которое принесет несомненную выгоду полякам и русским, всей Европе, ее Народам и национальным культурам.

Пусть Божественные и человеческие силы, силы национальные, государственные и церковные помогут в реализации этого благородного Послания, направленного на славянское согласие Польши и России, Польского народа и Русского народа, поляков и россиян — друзей и братьев.

 

Общество Польско-Российской Дружбы

Польский Славянский Комитет

Польское Национальное Сообщество

 

Барбара Кригер

Тадеуш Сикорский

Болеслав Тейковский

 

Варшава, 19 августа 2012 года

 

 

 

 

WSPÓLNE PRZESŁANIE DO NARODÓW ROSJI I POLSKI

 

Zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego
Patriarchy Moskiewskiego i Całej Rusi Cyryla
i
Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski
Arcybiskupa Józefa Michalika, Metropolity Przemyskiego

 

W Chrystusie Bóg jednał ze sobą świat,
nie poczytując ludziom ich grzechów,
nam zaś przekazując słowo jednania
(2 Kor 5,19)

 

W poczuciu odpowiedzialności za teraźniejszość i przyszłość naszych Kościołów i narodów oraz kierując się pasterską troską, w imieniu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i Kościoła Katolickiego w Polsce, zwracamy się ze słowem pojednania do wiernych naszych Kościołów, do naszych narodów i do wszystkich ludzi dobrej woli.

Wyznając prawdę, że Jezus Chrystus jest naszym pokojem i pojednaniem (por. Ef 2,14; Rz 5,11), i mając świadomość powołania powierzonego nam w duchu Chrystusowej Ewangelii pragniemy wnieść swój wkład w dzieło zbliżenia naszych Kościołów i pojednania naszych narodów.

 

1.     Dialog i pojednanie

 

Nasze bratnie narody łączy nie tylko wielowiekowe sąsiedztwo, ale także bogate chrześcijańskie dziedzictwo Wschodu i Zachodu. Świadomi tej długiej wspólnoty dziejów i tradycji wyrastającej z Ewangelii Chrystusa, która wywarła decydujący wpływ na tożsamość, duchowe oblicze i kulturę naszych narodów, a także całej Europy, wkraczamy na drogę szczerego dialogu w nadziei, że przyczyni się on do uleczenia ran przeszłości, pozwoli przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia i nieporozumienia oraz umocni nas w dążeniu do pojednania.

Grzech, który jest głównym źródłem wszelkich podziałów, ludzka ułomność, indywidualny i zbiorowy egoizm, a także naciski polityczne, doprowadzały do wzajemnej obcości, jawnej wrogości, a nawet do walki między naszymi narodami. W następstwie podobnych okoliczności doszło wcześniej do rozpadu pierwotnej jedności chrześcijańskiej. Podziały i rozłam, sprzeczne z wolą Chrystusa, stały się wielkim zgorszeniem, dlatego też podejmujemy nowe wysiłki, które mają zbliżyć nasze Kościoły i narody oraz uczynić nas bardziej wiarygodnymi świadkami Ewangelii wobec współczesnego świata.

Po II wojnie światowej i bolesnych doświadczeniach ateizmu, który narzucono naszym narodom, wchodzimy dzisiaj na drogę duchowej i materialnej odnowy. Jeśli ma być ona trwała musi przede wszystkim dokonać się odnowa człowieka, a przez człowieka odnowa relacji między Kościołami i narodami.

Drogą ku takiej odnowie jest braterski dialog. Ma on dopomóc w lepszym poznaniu się, odbudowaniu wzajemnego zaufania i w taki sposób doprowadzić do pojednania. Pojednanie zaś zakłada również gotowość do przebaczenia doznanych krzywd i niesprawiedliwości. Zobowiązuje nas do tego modlitwa: Ojcze nasz (...) odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

Apelujemy do naszych wiernych aby prosili o wybaczenie krzywd, niesprawiedliwości i wszelkiego zła wyrządzonego sobie nawzajem. Jesteśmy przekonani, że jest to pierwszy i najważniejszy krok do odbudowania wzajemnego zaufania, bez którego nie ma trwałej ludzkiej wspólnoty ani pełnego pojednania.

Przebaczenie nie oznacza oczywiście zapomnienia. Pamięć stanowi bowiem istotną część naszej tożsamości. Jesteśmy ją także winni ofiarom przeszłości, które zostały zamęczone i oddały swoje życie za wierność Bogu i ziemskiej ojczyźnie. Przebaczyć oznacza jednak wyrzec się zemsty i nienawiści, uczestniczyć w budowaniu zgody i braterstwa pomiędzy ludźmi, naszymi narodami i krajami, co stanowi podstawę pokojowej przyszłości.

 

2. Przeszłość w perspektywie przyszłości

 

Tragiczne doświadczenia XX wieku dotknęły w większym lub mniejszym stopniu wszystkie kraje i narody Europy. Zostały nimi boleśnie doświadczone nasze kraje, narody i Kościoły. Naród rosyjski i polski łączy doświadczenie II wojny światowej i okres represji wywołanych przez reżimy totalitarne. Reżimy te, kierując się ideologią ateistyczną, walczyły z wszelkimi formami religijności i prowadziły szczególnie okrutną wojnę z chrześcijaństwem i naszymi Kościołami. Ofiarę poniosły miliony niewinnych ludzi, o czym przypominają niezliczone miejsca kaźni i mogiły znajdujące się na rosyjskiej i polskiej ziemi.

Wydarzenia naszej wspólnej, często trudnej i tragicznej historii, rodzą niekiedy wzajemne pretensje i oskarżenia, które nie pozwalają zagoić się dawnym ranom.

Obiektywne poznanie faktów oraz ukazanie rozmiarów tragedii i dramatów przeszłości staje się dzisiaj pilną sprawą historyków i specjalistów. Z uznaniem przyjmujemy działania kompetentnych komisji i zespołów w naszych krajach. Wyrażamy przekonanie, że ich wysiłki pozwolą poznać niezakłamaną prawdę historyczną, dopomogą w wyjaśnieniu wątpliwości i przyczynią się do przezwyciężenia negatywnych stereotypów. Wyrażamy przekonanie, że trwałe pojednanie jako fundament pokojowej przyszłości, może się dokonać jedynie w oparciu o pełną prawdę o naszej wspólnej przeszłości.

Apelujemy do wszystkich, którzy pragną dobra, trwałego pokoju oraz szczęśliwej przyszłości: do polityków, działaczy społecznych, ludzi nauki, kultury i sztuki, wierzących i niewierzących, do przedstawicieli Kościołów — stale podejmujcie wysiłki na rzecz rozwijania dialogu, wspierajcie to, co umożliwia odbudowanie wzajemnego zaufania i zbliża ludzi do siebie oraz pozwala budować wolną od przemocy i wojen pokojową przyszłość naszych krajów i narodów.

 

3. Wspólnie wobec nowych wyzwań

 

W wyniku politycznych i społecznych przemian, pod koniec XX wieku nasze Kościoły uzyskały możliwość pełnienia swojej misji ewangelizacyjnej, a zatem także kształtowania naszych społeczeństw w oparciu o tradycyjne wartości chrześcijańskie. Chrześcijaństwo wniosło w minionych dziejach ogromny wkład w formowanie duchowego oblicza i kultury naszych narodów. Dążymy także dziś, w dobie indyferentyzmu religijnego oraz postępującej sekularyzacji, do podjęcia wszelkich starań, aby życie społeczne i kultura naszych narodów nie zostały pozbawione podstawowych wartości moralnych, bez których nie ma trwałej pokojowej przyszłości.

Pierwszym i najważniejszym zadaniem Kościoła po wszystkie czasy pozostaje nadal głoszenie Ewangelii Chrystusa. Wszyscy chrześcijanie, nie tylko duchowni, ale i wierni świeccy są powołani, by głosić Ewangelię Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa oraz nieść Dobrą Nowinę słowem i świadectwem własnego życia, zarówno w wymiarze prywatnym, rodzinnym, jak i społecznym.

Uznajemy autonomię władzy świeckiej i kościelnej, lecz opowiadamy się także za współpracą w dziedzinie troski o rodzinę, wychowania, ładu społecznego i innych kwestii ważnych dla dobra społeczeństwa. Chcemy umacniać tolerancję, a przede wszystkim bronić fundamentalnych swobód na czele z wolnością religijną oraz bronić prawa do obecności religii w życiu publicznym.

Dzisiaj nasze narody stanęły wobec nowych wyzwań. Pod pretekstem zachowania zasady świeckości lub obrony wolności kwestionuje się podstawowe zasady moralne oparte na Dekalogu. Promuje się aborcję, eutanazję, związki osób jednej płci, które usiłuje się przedstawić jako jedną z form małżeństwa, propaguje się konsumpcjonistyczny styl życia, odrzuca się tradycyjne wartości i usuwa z przestrzeni publicznej symbole religijne.

Nierzadko spotykamy się też z przejawami wrogości wobec Chrystusa, Jego Ewangelii i Krzyża, a także z próbami wykluczenia Kościoła z życia publicznego. Fałszywie rozumiana świeckość przybiera formę fundamentalizmu i w rzeczywistości jest jedną z odmian ateizmu.

Wzywamy wszystkich do poszanowania niezbywalnej godności każdego człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga (Rdz 1,27). W imię przyszłości naszych narodów opowiadamy się za poszanowaniem i obroną życia każdej istoty ludzkiej od poczęcia do naturalnej śmierci. Uważamy, że ciężkim grzechem przeciw życiu i hańbą współczesnej cywilizacji jest nie tylko terroryzm i konflikty zbrojne, ale także aborcja i eutanazja.

Trwałą podstawę każdego społeczeństwa stanowi rodzina jako stały związek mężczyzny i kobiety. Jako instytucja ustanowiona przez Boga (por. Rdz 1,28; 2,23-24), rodzina wymaga szacunku i obrony. Jest ona bowiem kolebką życia, zdrowym środowiskiem wychowawczym, gwarantem społecznej stabilności i znakiem nadziei dla społeczeństwa. To właśnie w rodzinie dojrzewa człowiek odpowiedzialny za siebie, za innych oraz za społeczeństwo, w którym żyje.

Ze szczerą troską, nadzieją i miłością patrzymy na młodzież, którą pragniemy uchronić przed demoralizacją oraz wychowywać w duchu Ewangelii. Chcemy uczyć młodych miłości do Boga, człowieka i ziemskiej ojczyzny oraz kształtować w nich ducha chrześcijańskiej kultury, której owocem będzie szacunek, tolerancja i sprawiedliwość.

Jesteśmy przekonani, że Zmartwychwstały Chrystus jest nadzieją nie tylko dla naszych Kościołów i narodów, ale także dla Europy i całego świata. Niech On sprawi swoją łaską, aby każdy Polak w każdym Rosjaninie i każdy Rosjanin w każdym Polaku widział przyjaciela i brata.

Zarówno Rosjanie, jak i Polacy żywią głęboką cześć do Najświętszej Maryi Panny. Ufając wstawiennictwu Matki Bożej polecamy Jej opiece wielkie dzieło pojednania i zbliżenia naszych Kościołów i narodów. Przywołując słowa Pawła Apostoła: Sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy (Kol 3,1), błogosławimy wszystkim w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.