Wywiad

 

 

Prezentujemy wywiad udzielony dla agencji informacyjnej Regnum. Artykuł dostępny jest na stronie Regnum.ru:  http://regnum.ru/news/polit/1291979.html

 

 

 

1. Dużo mówi się o tym, że po katastrofie rządowego samolotu pod Smoleńskiem widać tendencje normalizacji i nawet polepszenia stosunków polsko-rosyjskich. Czy można mówić, że w rzeczywistości ten proces istnieje, czy teraźniejsze polepszenie wkrótce okaże się zerem?

 

Katastrofa i wydarzenia z nią związane wzmogły sympatię Polaków do Rosjan i Rosjan do Polaków. W tej atmosferze, władze i media w Polsce i Rosji podkreślały zaistnienie korzystniejszych warunków do normalizacji i polepszenia stosunków polsko-rosyjskich. W Polsce mówiło się w różnych środowiskach o pojednaniu polsko-rosyjskim, o konieczności tego pojednania, na które przecież już najwyższy czas. I wtedy ktoś w Polsce i na Zachodzie przestraszył się tych realnych możliwości zbliżenia polsko-rosyjskiego. Po krótkiej przerwie, media i po części władze w Polsce ponowiły kampanię antyrosyjską, tym razem do starych bezpodstawnych zarzutów wobec Rosji dodając nowy - spowodowania katastrofy pod Smoleńskiem. Pomimo tego, proces polepszenia stosunków polsko-rosyjskich rzeczywiście istnieje. Ale w każdej chwili może być zniszczony z woli zachodnich mocodawców, zwłaszcza tych z NATO, którzy rolę Polski upatrują w stałym konfliktowaniu się z Rosją, w stałej wrogości wobec Rosji, rozgrywanej głównie przez USA i Niemcy dla ich antypolskich i antyrosyjskich interesów. Mamy już tego przykład – zainstalowanie z końcem maja w Polsce pod Morągiem amerykańskich rakiet Patriot.

 

 

2. Stosunki polsko-rosyjskie były obciążone pretensjami historycznymi. Politycy obu Państw dzisiaj mówią, że stosunki trzeba budować na podstawie pragmatycznego interesu gospodarczego. Jak Pan uważa, czy jest sens reanimować inne wartości, które mogłyby stanowić podstawę dla przyszłej współpracy i prawdziwego, a nie „pragmatycznego” pojednania (wspólne etniczne i kulturowe korzenie, wspólne słowiańskie początki naszej państwowości, wspólna kontrola nad ekspansją niemiecką itp.)?

 

          Stosunki polsko-rosyjskie nie zawsze były obciążone pretensjami historycznymi. Stałe konflikty zaczęły się dopiero za panowania wybieranych na wolnej elekcji obcokrajowców na królów polskich. Traktowali oni przyjazną Polsce Ruś zwaną potem Rosją jako dogodny teren ekspansji, która sięgnęła ruskiego Smoleńska. Potem były rozbiory, w których Rosja odebrała Polsce ziemie litewskie i ruskie, a samą Polskę podzieliły między siebie niemieckie Prusy i Austria. Następnie z części Polski okupowanej przez Niemców, międzynarodowy Kongres Wiedeński utworzył autonomiczne Królestwo Polskie wchodzące w skład Cesarstwa Rosyjskiego. Po I wojnie światowej odrodzona Polska piłsudczykowska z niemieckiej inspiracji zajęła białoruski Mińsk i ukraiński Kijów, wywołując odwetową wyprawę bolszewickiej Rosji na Warszawę. W wyniku zwycięstwa, Polska opanowała część ziem litewskich i ruskich. Największymi pretensjami są obciążone stosunki polsko-rosyjskie, a właściwie polsko-radzieckie związane z II wojną światową.

          Być może trudności w ich wyjaśnieniu skłaniają niektórych polityków Rosji i Polski do budowania wzajemnych stosunków od nowa, niejako z pominięciem historii, na podstawie pragmatycznego interesu gospodarczego. Oczywiście może to być początek poprawy stosunków, ale jest to czynnik niewystarczający do osiągnięcia całkowitego pojednania. Trzeba więc przywołać z przeszłości inne jeszcze wartości, które będą podstawą przyszłej współpracy i prawdziwego, całościowego a nie tylko pragmatycznego pojednania polsko-rosyjskiego. Wartości te – mocne i nieprzemijalne – to wspólne etniczne i kulturowe korzenie słowiańskie, wspólne słowiańskie początki naszych narodowości i państwowości, wspólna nieprzerwana przynależność do Słowiańszczyzny jako realnej geopolitycznej rzeczywistości, wspólne dziejowe przeciwstawianie się ekspansji niemieckiej, sławetnemu Drang nach Osten. Wynikiem wspólnej walki było wiele przełomowych zwycięstw. Wystarczy wspomnieć wspólne zwycięstwo nad Krzyżakami pod Grunwaldem w 1410 roku, którego 600. rocznicę właśnie obchodzimy oraz wspólne zwycięstwo nad Niemcami faszystowskimi w 1945 roku. Jego 65. rocznica właśnie minęła.

          Wartością najważniejszą, stanowiącą podstawę prawdziwego pojednania, jest odwieczna, naturalna polsko-rosyjska wspólnota sojusznicza. Wynika ona ze wspólnych zagrożeń Polski i Rosji oraz ze wspólnych możliwości osiągania razem największego rozwoju. Polska i Rosja są sobie potrzebne dla zapewnienia swego trwałego bezpieczeństwa i swego korzystnego rozwoju materialnego i duchowego. Sojusz polsko-rosyjski jest siłą powstrzymującą imperializm i utrwalającą pokojowy ład w Europie. Dlatego odwieczna imperialna doktryna niemiecka i w ogóle zachodnia, przyswojona przez proniemiecką, faszystowską Organizację Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińską Powstańczą Armię mówiła: „Nie dopuścić do porozumienia Polaków z Rosjanami. Wszelkimi sposobami skłócać Polaków z Rosjanami.” Imperialistom chodziło i nadal chodzi o wmontowanie Polski w zachodnie struktury i wykorzystanie przeciwko Rosji. Tymczasem Polska na przestrzeni dziejów w sojuszu z Zachodem marniała, w sojuszu ze Wschodem, z Rusią-Rosją rosła w siłę.

          Z punktu widzenia geopolitycznego, wspartego pokrewieństwem etniczno-kulturowym, Polska i Rosja wraz z pozostałymi Państwami Słowiańskimi stanowi jedną Wspólnotę Słowiańską, kreującą nową cywilizację słowiańską, wyrastającą z pierwotnego, wspólnego podłoża kulturowego wszystkich Narodów Słowiańskich.

 

 

3. Jak ocenia Pan politykę zagraniczną współczesnej Rosji? Na ile ona jest adekwatna (odpowiednia)? Czy rośnie jej wpływ, lub przeciwnie, maleje?

 

          Biorąc pod uwagę wysoki stopień skomplikowania sytuacji międzynarodowej, bogatej w konflikty grożące wojną światową, polityka zagraniczna Rosji jako wielkiego mocarstwa światowego jest bardzo odpowiedzialna, odpowiednia do sytuacyjnych możliwości. Rosja  musi powstrzymywać grożącą jej ekspansję USA i NATO, szukając zrozumienia i poparcia Unii Europejskiej mającej w swej polityce wątek prorosyjski i antyrosyjski. Widać te dwa sprzeczne wątki w polityce Unii Europejskiej wobec Ukrainy i Białorusi. Priorytetem dla Rosji jest doprowadzenie do związku trzech ruskich Państw – Rosyjskiego, Ukraińskiego i Białoruskiego oraz do umocnienia sojuszu Krajów byłego Związku Radzieckiego w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw. Na tej drodze widzimy znaczące postępy. Strategiczny sojusz Rosji z Chinami stabilizuje sytuację w Azji i na Świecie. Rosja szuka też dobrych sojuszy w Ameryce Południowej. Pozostaje trudny problem niedopuszczenia do rozszerzenia się konfliktu USA i Izraela z Krajami muzułmańskimi, wygaszenia wojny w Afganistanie i zapewnienia niepodległości Palestyńczykom. Przy tym wszystkim Rosja wyciąga rękę do Polski, w której USA instaluje swoje antyrosyjskie rakiety.

          Nie ulega wątpliwości, że znaczenie i wpływ Rosji w świecie jako wielkiego, pokojowego mocarstwa stale rośnie. Składa się na to nie tylko dobra, odpowiednia polityka zagraniczna i mistrzowska dyplomacja, ale też atrakcyjna kultura rosyjska i wielkie osiągnięcia w sztuce, nauce, technice i gospodarce.

 

 

4. Jak Pan widzi dalszy rozwój Białorusi i Ukrainy? Rosja i Polska uważają te Kraje za swoją strefę wpływów. Jak rozwiązać tę sprzeczność?

 

Ruś kiedyś była jedna, ze swą pierwszą stolicą w Kijowie. Część Rusi zachowała samodzielność jako Państwo ze stolicą w Moskwie, które przyjęło nazwę Rosja. Część Rusi  weszła w skład Państwa Polsko-Litewskiego i pod jego wpływem podzieliła się na Białoruś i Ukrainę. Były to ruskie Kraje częściowo spolonizowane. Ostatecznie odpadły od Polski po II wojnie światowej, włączone w skład Rosji Radzieckiej. Po rozwiązaniu ZSRR stały się Państwami niepodległymi.

          Białorusi i Ukrainie było i jest bliżej do Rosji, niż do Polski ze względu na ich ruską wspólnotę narodową i na prawosławną wspólnotę wyznaniową. Z tych względów nie należy uważać Białorusi i Ukrainy za konfliktową strefę wpływów Rosji i Polski. Tak uważa Zachód, wykorzystując słowiańską Polskę do przeciągania bratniej słowiańskiej Białorusi i Ukrainy do NATO i UE przeciwko Rosji. Ruski charakter i polskie wpływy czynią z Białorusi i Ukrainy cenną strefę zbliżenia ruskiej Rosji z Polską. Oczywiście przyszłość wszystkich tych Państw widzimy po jednej stronie – po słowiańskiej stronie.

 

 

5. Obecny kryzys pokazuje istotne luki Unii Europejskiej jako gospodarczej i geopolitycznej rzeczywistości. Pana zdaniem, czy możliwe, że w Polsce będzie przewaga  eurosceptycyzmu, czy może nadal Polska będzie starała się budować swoją przyszłość w Unii Europejskiej? Czy Unia Europejska w obecnej formie ma perspektywę, lub może w przyszłości wszystko wróci do poziomu Państw narodowych?

 

          Unia Europejska nie jest naturalną wspólnotą Narodów i Państw, lecz sztucznym tworem globalistycznym wynaradawiającym Narody, przeciwnym istnieniu Państw narodowych. Nie stosuje zasady równomiernego rozwoju Państw członkowskich. Faworyzuje w rozwoju Państwa pierwszej kategorii, świadomie prowadząc do niedorozwoju Państw drugiej kategorii jako baz surowców i taniej siły roboczej. W tej sytuacji jest Polska. Obok konfliktów narodowych, Unia Europejska stwarza ostre konflikty społeczne, prowadząc do nadmiernego bogacenia się ludzi kapitału i ubożenia ludzi pracy. Polska w szczególny sposób jest zagrożona unijną prywatyzacją na rzecz obcego kapitału. W obce ręce idą fabryki, złoża surowcowe i ziemia. Maleje produkcja, rośnie bezrobocie i emigracja zwłaszcza młodzieży. W Europie Zachodniej pracuje około 4 miliony Polaków. Na poniemieckich ziemiach odzyskanych przez Polskę po II wojnie światowej przyznaje się Niemcom własność odbieraną Polakom. Niemcy chcą zdominować polskie ziemie zachodnio-północne i zabiegać o przyłączenie ich do Państwa niemieckiego.

          Z tych oczywistych względów w Polsce od dłuższego czasu narasta niechęć do członkostwa w UE. W Polsce już przeważają eurosceptycy, a przeważać mogą niedługo europrzeciwnicy. Wbrew temu, obecna władza w Polsce nadal widzi przyszłość naszego Kraju w Unii Europejskiej, która nie ma perspektyw rozwoju. Nie wytrzyma narastającego kryzysu gospodarczego oraz wzmagających się sprzeczności narodowych i społecznych. Wszystko wskazuje na to, że wrócimy w Europie do pierwotnego poziomu naturalnych Państw narodowych. Będą one mogły się integrować na zupełnie innych, zdrowych zasadach – pokrewieństwa  etniczno-kulturowego, zbieżności interesów narodowych, wymogów geopolitycznych. Wtedy przyjdzie czas na sojusz Polski z Rosją i wszystkimi Państwami Słowiańskimi, zwany przez nas Wspólnotą Słowiańską.

 

 

6. Polski reżyser Krzysztof  Zanussi powiedział niedawno, że słowo „Słowianin” w Polsce stało się brzydkim słowem i że polskie społeczeństwo stara się odejść od słowiańskiej istoty. Czy to prawda i jeśli tak, to jaki był powód?

 

          Zanussi kłamie. Słowo „Słowianin” nie stało się w Polsce brzydkim słowem, a społeczeństwo polskie nie stara się odejść od swej słowiańskiej istoty. Co więcej, Polacy w coraz większym stopniu zdają sobie sprawę ze swojej słowiańskości, łączącej nas z Rosjanami, Czechami, Serbami i innymi Słowianami.

          Zanussi, znany ze swoich antypolskich i antysłowiańskich poglądów, wyraża swym kłamstwem swoje życzenie oraz ujawnia plan naszych wrogów. Najpierw mamy przestać być Słowianami, co ułatwi przeciwstawianie nas Rosjanom, bo o to tu przede wszystkim chodzi. Ale przestać być Słowianinem to przestać być Polakiem. Odchodząc od swej słowiańskiej istoty, odchodzimy od swej polskości. Mamy być beznarodową masą roboczą zwaną Europejczykami. Plan ten jest z góry skazany na niepowodzenie, albowiem naturalna integracja europejska musi następować poprzez Narody, a nie przeciw Narodom.

 

 

7. Czy jest możliwe w przyszłości tworzyć nowy pansłowiański projekt, który byłby przeciwwagą dla euroatlantyckiego globalizmu?

 

          Tworzenie nowej pansłowiańskiej, czyli wszechsłowiańskiej idei jest już faktem. Zarysował ją odradzający się międzynarodowy ruch słowiański na VII Zjeździe Wszechsłowiańskim w Pradze w 1998 roku, w obecności przedstawicieli całej Słowiańszczyzny. Nie bez wpływu na taką mobilizację słowiańską była ekspansja NATO i UE na Wschód, na Państwa Słowiańskie. Ideę tę precyzował VIII Zjazd Wszechsłowiański w Moskwie w 2001 roku i IX Zjazd Wszechsłowiański w Mińsku w 2005 roku. Wszystkie Zjazdy nawiązywały do I Zjazdu Wszechsłowiańskiego w Pradze w 1848 roku.

          Rozwijająca się idea wszechsłowiańska zakłada utworzenie Wspólnoty Słowiańskiej, stanowiącej wszechstronne przymierze wszystkich niepodległych Narodów i Państw Słowiańskich oraz Państw historycznie i geopolitycznie związanych ze Słowiańszczyzną. Byłaby to ze swej natury wielonarodowa wspólnota euroazjatycka, stanowiąca przeciwwagę globalistycznej wspólnocie euroamerykańskiej zwanej euroatlantycką. Tworzenie i realizowanie idei wszechsłowiańskiej jest dziejową koniecznością, jeśli Narody Słowiańskie mają przetrwać i odgrywać wielką rolę cywilizacyjną.

 

 

8. Jakie cele miały euroatlantyckie struktury, niszcząc Jugosławię? Jakie perspektywy widzi Pan dla obecnej Serbii, której kierownictwo usiłuje przystąpić do Unii Europejskiej? Serbia może stać się członkiem NATO i czym to może dla niej okazać się w przyszłości? Co będzie w przyszłości z niepodległością Kosowa?

 

Jugosławia, jednocząca prawie wszystkie Narody Słowiańszczyzny Południowej, przedstawiała atrakcyjną ideę Wspólnoty Słowiańskiej. Jako południowa Wspólnota Słowiańska wskazywała swym przykładem zasadność tworzenia ogólnej Wspólnoty Słowiańskiej. Będąc jednym z mocniejszych Państw Europy, stanowiła skuteczną zaporę dla ekspansji Zachodu na Półwysep Bałkański. Była odwiecznym sojusznikiem Rosji przeciw imperializmowi tureckiemu, niemieckiemu, zachodniemu. Dlatego została zniszczona przez Zachód.

          Zniszczenie Jugosławii umożliwiło ekspansję USA i NATO oraz Unii Europejskiej, a zwłaszcza Niemiec na Półwysep Bałkański. Znacznemu przez to osłabieniu uległy tam wpływy rosyjskie. Świadomie niszczono jugosłowiańską ideę Wspólnoty Słowiańskiej, zastępując ją ideą wspólnoty z Europą Zachodnią. Powstałe na gruzach Jugosławii przeciwstawiane sobie małe Państwa zostały zmuszone do wyprzedaży swego majątku narodowego zachodniemu kapitałowi oraz wpuszczania na swe terytorium wojskowych baz USA i NATO. Rozbicie Jugosławii miało też dostarczyć doświadczeń w planowanym przez amerykańskich ekspertów z Brzezińskim na czele rozbiciu obecnej Rosji na kilka odrębnych i skłóconych Państw uzależnionych od Zachodu.

Skutki zniszczenia Jugosławii byłyby pomniejszone, gdyby nie należąca do struktur zachodnich Serbia zawarła wszechstronne przymierze z Rosją. Jest to najkorzystniejsze rozwiązanie dla Serbii, zapewniające jej bezpieczeństwo i rozwój. Tak nakazuje serbski interes narodowy. Natomiast przystąpienie Serbii do UE i NATO będzie jej uzależnieniem gospodarczym i militarnym od Zachodu, będzie przeciwstawieniem jej Rosji. NATO traktuje Państwa Słowiańskie jako dogodne bazy antyrosyjskie, przeznaczone w razie konieczności do zniszczenia. Przynależność do struktur zachodnich będzie też okazją zmuszenia Serbii do uznania niepodległości bezprawnie oderwanego serbskiego Kosowa. Serbia samodzielna, nie związana z Zachodem, a co więcej - związana z Rosją, ma największe szanse odzyskania Kosowa. Nie wolno tylko pod żadnym pozorem uznać jego niepodległości. Nie jest to odrębny Kraj. Jest to odwieczna część Serbii, kolebka Serbii, w której USA założyło jedną ze swych największych baz wojskowych. Ruch na rzecz powrotu Kosowa do Serbii powinien być świętym obowiązkiem każdego Serba, każdego Polaka, każdego Rosjanina, wszystkich Słowian. Albowiem nie tylko Serbom odebrano Kosowo. To mnie odebrano Kosowo. Wszystkim Słowianom odebrano Kosowo. I jeśli Polsce zacznie się odbierać Śląsk, Pomorze, Warmię i Mazury, to zacznie się je odbierać Serbii, Rosji, całej Słowiańszczyźnie. Taka musi być wszechsłowiańska świadomość wszystkich Słowian. Jest to wielka realna siła, którą wkrótce odczuje Zachód.

 

 

9. Czy można powiedzieć, że współczesną Polską kieruje się z zagranicy? Czy to samo można powiedzieć o współczesnej Rosji?

 

          Współczesna Polska jest rzeczywiście kierowana z zagranicy. Wynika to z przynależności Polski do Unii Europejskiej, mającej centralistyczny  charakter. Jej prawo jest nadrzędne wobec prawa Państw członkowskich. Jej władze podejmują większość decyzji, ograniczając działalność władz Państw członkowskich do ich wykonywania. Tak ostatnio było z decyzją władz UE likwidacji polskiego przemysłu stoczniowego, wykonaną przez władze w Polsce. To kierowanie Polską z zagranicy wynika również z przynależności do NATO. Polska w tej dziedzinie wykonuje wszelkie polecenia USA, godzące w nasze najżywotniejsze interesy narodowe. Przykładem tego  jest usłużna zgoda władz w Polsce na lokalizowanie antyrosyjskich baz wojskowych USA. Kierowanie Polską z zagranicy ułatwia typ ukształtowanej w naszym Państwie władzy, wyrosłej z opozycji solidarnościowej, zorganizowanej, szkolonej i opłacanej przez Państwa zachodnie. Dla takiej globalistycznej władzy w Polsce, USA i UE jest wartością nadrzędną. Z tego wszystkiego jasno wynika, że Polska nie jest suwerenna.

W tym względzie nie może być porównania  między Rosją a Polską. Rosja jest suwerenna, kierowana od wewnątrz przez własną władzę. Nie może być inaczej, skoro Rosja jest wielkim światowym mocarstwem wpływającym na losy Świata. Oczywiście, Rosja liczyć się musi ze światowym układem sił. Jej niektóre decyzje są tym uwarunkowane. Ale konieczne z tego względu ustępstwa Rosji są jej suwerennymi decyzjami, a nie decyzjami podejmowanymi i narzucanymi z zagranicy. Suwerenność nie polega na nieograniczonych możliwościach decydowania o sobie, lecz na samodzielnych decyzjach ograniczonych możliwościami. Rosja jest suwerenna i zyskuje coraz większe możliwości w podejmowaniu suwerennych decyzji.

 

 

10. Wiadomo, iż w Ojczyźnie Pan był represjonowany. Co było powodem takich działań? Można powiedzieć, że władze Polski uprawiają presję na zwolenników realnego pojednania z Rosją i ogólnosłowiańskich pomysłów?

 

          Warto wiedzieć, jakie to były represje. Byłem aresztowany i przetrzymywany w areszcie śledczym, sądzony i skazywany na karę pozbawienia wolności z zawieszeniem, szkalowany medialnie. Najgorszą represją była sądowa decyzja  przymusowych badań psychiatrycznych w zamkniętym szpitalu dla umysłowo chorych. Chodziło o zasugerowanie opinii publicznej mojej niepoczytalności umysłowej, dyskwalifikującej mnie jako polityka. Ale mogło też chodzić o przeprowadzenie w ramach mojego leczenia zabiegu chirurgicznego, czyniącego mnie  kaleką umysłowym. I pomyśleć, że działo się to w warunkach „wspaniałej” zachodniej demokracji narzuconej Polsce przez Zachód. Uratowało mnie ukrywanie się, podczas którego podjęta w mojej obronie kampania w Polsce i innych Państwach Słowiańskich zmusiła władze polskie do wycofania się z haniebnej decyzji badań psychiatrycznych. Obecnie represje polegają na nieformalnym, ale skutecznym zakazie prezentowania mnie w mediach.

          Represje były i są spowodowane moim działaniem jako przewodniczącego partii politycznej – Polskiej Wspólnoty Narodowej przeciwko integracji Polski z UE i NATO, przeciwko wyprzedaży polskiego majątku narodowego zachodniemu kapitałowi. Ale najważniejszą przyczyną represji było i jest moje działanie na rzecz pojednania Polski z Rosją i wszechstronnego sojuszu polsko-rosyjskiego, na rzecz sojuszu ze wszystkimi Państwami Słowiańskimi, prowadzącego do utworzenia nowej rzeczywistości geopolitycznej – Wspólnoty Słowiańskiej, zjednoczenia całej Słowiańszczyzny. Właśnie te prorosyjskie i prosłowiańskie koncepcje budzą wściekłość władzy w Polsce. Są bowiem konkurencją wobec globalistycznych struktur zachodnich – NATO i UE. Są pomysłem zdrowym i naturalnym wobec chorych i sztucznych struktur Zachodu, niszczących tożsamość Narodów i ich wielowiekowy dorobek kulturowy.

          Dla usprawnienia naszej słowiańskiej działalności, powołaliśmy jeszcze w 1998 roku Polski Komitet Słowiański, który ze swymi odpowiednikami we wszystkich Państwach Słowiańskich wchodzi w skład Międzynarodowego Komitetu Słowiańskiego. Powołaliśmy w 2008 roku Stowarzyszenie Przyjaźni Polsko-Rosyjskiej. Ono ma przygotowywać grunt do pojednania i przymierza polsko-rosyjskiego w trudnej sytuacji nastawiania Polaków przez zachodnich mocodawców przeciwko Rosji i Rosjanom. Założyliśmy w tym roku Komitet Budowy Pomnika Grunwaldzkiego w Warszawie z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem. Ten Pomnik ma uczcić zjednoczonych, zwycięskich bohaterów słowiańskich tamtych lat, ale ma też wołać o dzisiejszą, bardzo potrzebną jedność Słowian – Polaków, Rosjan, Czechów, Serbów i wszystkich pozostałych. Media odmawiają jakiejkolwiek o tym informacji. Taką mamy bowiem kulawą wolność i demokrację, narzuconą nam z Zachodu.

 

 

11. Co Polska i Rosja powinny nieść, dać Światu w nowym XXI wieku?

 

          Polska i Rosja to bratnie Kraje o dużym, wszechstronnym dorobku, o bogatej, atrakcyjnej kulturze, o wielkiej innowacyjności w twórczości materialnej i duchowej. Razem łączą dynamikę rozwojową lechickiej Słowiańszczyzny Zachodniej i ruskiej Słowiańszczyzny Wschodniej, mających znaczne historyczne osiągnięcia cywilizacyjne. Narody Polski i Rosyjski, jak wszystkie Narody Słowiańskie, słyną z uduchowienia, z wysokiego poziomu duchowości. Mogą wspólnie odegrać wielką rolę w wyczekiwanych przez Świat przeobrażeniach cywilizacyjnych. Mogą być natchnieniem Świata, pogrążającego się w totalnym kryzysie, zagrożonego upadkiem moralnym, konfliktami zbrojnymi i wojną światową. Dlatego tak ważną sprawą jest jak najszybsze pojednanie i wspólne działanie Polski z Rosją.

          Misją Rosji i Polski jest dać Światu w XXI wieku słowiańską cywilizację współpracy między Narodami, cywilizację pokoju, twórczości i sprawiedliwości, cywilizację rozumu i moralności, cywilizację harmonijnego rozwoju duchowego i materialnego dającą powszechny dobrobyt, cywilizację harmonii między  przyrodą a człowiekiem, cywilizację wznoszącą ludzi i Narody na wyższy poziom moralności i duchowości. Cywilizacja słowiańska będzie alternatywą dla niosącej agresję i upadek moralny cywilizacji zachodniej, która wyczerpuje swoje możliwości.

          Cywilizacja słowiańska nieść musi w sobie propozycję pokojowego, sprawiedliwego, rozwojowego ustroju społecznego, opartego o rzeczywisty wybór władzy i zrównoważony system własności indywidualnej i wspólnej, wykluczający wyzysk i nędzę. Taki wspólnotowy ustrój realnej demokracji powinien w skali światowej zastąpić kapitalistyczny globalizm. Rosja i Polska mają pokojowo zwyciężyć ludobójczy globalizm, tak jak wojennie zwyciężyły 65 lat temu ludobójczy faszyzm.

          Rosja i Polska mają dać Światu wizję człowieka uduchowionego i twórczego, która zastąpi zachodnią wizję człowieka zmaterializowanego i konsumpcyjnego.

          Rosja już wkrótce zadziwi Świat swoim dalszym, wielkim, duchowym i materialnym rozwojem. Otrzymała od Boga, od Natury wszystko, co ku temu prowadzi. Polska z Rosją taki wspólny rozwój znacznie spotęguje.

          Rosja i Polska wraz z całą Słowiańszczyzną jest nadzieją Świata.

 

Bolesław Tejkowski

 

 

В союзе с Западом Польша слабела, а в союзе с Россией крепла: интервью польского политика

 

Болеслав Тейковски является, несомненно, одним из самых ярких представителей польской политической мысли наших дней. Панславист, искренний противник русофобии, столь свойственной польскому правящему классу, Тейковски всегда был убеждённым сторонником союза Польши с Россией, ратовавшим за необходимость объединения славянского мира. За несоответствие своих убеждений курсу официальной Варшавы Тейковски подвергался на своей родине судебным репрессиям, против него была развёрнута масштабная клеветническая кампания в СМИ. В своём интервью ИА REGNUM Новости Болеслав Тейковски рассматривает ряд ключевых проблем российско-польских отношений и мировой политики в целом.

Сейчас много говорится о том, что после катастрофы президентского самолёта под Катынью наблюдается нормализация или даже улучшение российско-польских отношений. Можно ли утверждать, что мы действительно имеем дело с долгосрочной тенденцией, или нынешнее потепление скоро сойдёт на нет?

Катастрофа и связанные с ней события увеличили симпатии поляков к русским и русских к полякам. В этой атмосфере власть и СМИ в Польше и России подчеркивали наличие благоприятных условий для нормализации и улучшения польско-российских отношений. В Польше в различных кругах говорилось о польско-российском примирении, о необходимости этого примирения, время которого уже пришло. Но в это время и в Польше, и на Западе кто-то испугался этих реальных возможностей сближения. После короткого перерыва СМИ и часть представителей власти возобновили антироссийскую кампанию, прибавив к старым необоснованным обвинениям новые - создание причин катастрофы под Смоленском.

Несмотря на это, процесс улучшения польско-российских отношений все-таки существует. Но в любой момент он может быть испорчен волей западных патронов, в частности, НАТО, которые видят главную роль Польши в поддержании постоянного конфликта с Россией, в постоянной вражде по отношению к России, разыгрываемых в основном США и Германией в угоду их антипольских и антироссийских интересам. Есть уже пример этого - установка американских ракет Patriot в Мораге.

Над российско-польскими отношениями всегда висел "ценностный" груз, основанный на исторических претензиях. Сейчас политики обеих стран всё чаще говорят о том, что эти отношения надо строить, прежде всего, на основе прагматичного экономического интереса. По-вашему, нужно ли нам реанимировать другие ценности, которые могли бы стать основой для дальнейшего сотрудничества и реального, а не "прагматичного", сближения (общие этнические и культурные корни, общее славянское происхождение нашей государственности, совместная историческая борьба с германской экспансией и т.д.)?

Польско-российские отношения не всегда были обременены историческими претензиями. Постоянные конфликты начались, скорее всего, после начала царствования иностранцев, избранных польскими королями путем свободного голосования. Они воспринимали дружественную Польше Русь, позднее называемую Россией, в качестве подходящей территории для экспансии, которая доходила до русского Смоленска. Потом были разделы, в которых Россия отобрала у Польши литовские и русские земли, а саму Польшу между собой поделили Пруссия и Австрия. Из части Польши, оккупированной Германией, международный Венский конгресс создал Польское королевство, входящее в состав Российской империи. После Первой мировой войны возрожденная Польша Пилсудского, поддерживаемая Германией, заняла белорусский Минск и украинский Киев, вызывая тем самым ответные походы большевистской России на Варшаву. В результате победы, Польша завладела частью литовских и русинских земель. На самом деле проблемы, которыми обременены польско-российские отношения, а, точнее, польско-советские, связаны со Второй мировой войной.

Возможно, трудности выяснения отношений склоняют некоторых политиков России и Польши выстраивать отношения заново, в некотором роде, минуя историю, на основе прагматического экономического интереса. Конечно, это может быть началом нормализации, но этого аргумента недостаточно для того, чтобы достичь полного примирения. Поэтому следует вынести из прошлого и другие ценности, которые станут основой для будущего подлинного, всеобъемлющего сотрудничества, а не только прагматического польско-русского "примирения". Эти ценности сильные и неигнорируемые, это общие этнические и культурные славянские корни, общие славянские истоки наших наций и государственности, общая непрерывная принадлежность к Славянству как к действительной геополитической реальности, общее историческое противостояние немецкой экспансии, знаменитой Drang nach Osten.

Результатом нашей общей борьбы было множество переломных побед. Стоит вспомнить общую победу над войсками немецкого Тевтонского ордена в 1410 году под Грюнвальдом, 600-летие которой отмечается в этом году, а также общую победу над фашистской Германией в 1945 году, 65-летие которой уже отметили. Наиважнейшей ценностью, которая будет основой истинного примирения, является историческое, естественное польско-российское союзническое сообщество. Оно исходит из совместных польско-российских угроз, а также из общих возможностей достигнуть вместе наибольшего развития. Польша и Россия нужны друг другу для обеспечения своей долгосрочной безопасности и успешного материального и духовного процветания. Польско-российский союз - это сила, сдерживающая империализм и продлевающая мирный период в Европе. Поэтому вечная империалистическая немецкая и вообще западная доктрина, присвоенная пронемецкой фашистской Организацией украинских националистов и Украинской повстанческой армией, гласила: "Не допустить примирения поляков и русских. Всеми способами рассорить поляков и русских". Империалисты хотели и хотят вмонтирования Польши в западные структуры и использования ее против России. В ходе всей своей истории в союзе с Западом Польша слабела, а в союзе с Востоком, с Россией-Русью, набирала мощь.

Как вы оцениваете внешнюю политику современной России? Насколько она адекватна? Растёт ли её влияние, или, наоборот, падает?

Учитывая высокий уровень сложности международной ситуации, богатой конфликтами, угрожающими мировой войной, внешняя политика России как сверхдержавы вполне ответственна, адекватна ситуативным возможностям. Россия должна противостоять угрожаюшей ей экспансии США и НАТО, ища понимания и поддержки ЕС, который имеет в себе как пророссийский, так и антироссийский элемент. Эти два противоположных элемента можно увидеть в политике ЕС в отношении Украины и Белоруссии. Приоритетом для России является создание в итоге союза трех русских государств - российского, украинского и белорусского, а также усиление бывших стран СССР в рамках СНГ. На этом пути уже очевиден прогресс. Стратегический союз России с Китаем стабилизирует ситуацию в Азии и в мире. Россия ищет также союза в Южной Америке. Остается серьезная проблема недопущения усиления конфликта США и Израиля с мусульманскими странами, прекращения войны в Афганистане и обеспечения независимости палестинцев. При всем при этом Россия протягивает руку Польше, в которой США устанавливают свои антироссийские ракеты. Не подлежит сомнению тот факт, что значение и влияние России в мире как крупной мировой державы растет. Этому способствует не только правильная, адекватная внешняя политика и мастерская дипломатия, но и привлекательная российская культура, и большие достижения в искусстве, науке, технике и экономике.

Каким вы видите дальнейшее развитие Белоруссии и Украины? И Россия, и Польша рассматривают эти страны как свою сферу влияния. Как разрешить это противоречие?

Когда-то Русь была одна, со своей первой столицей в Киеве. Часть Руси сохранила самостоятельность со столицей в Москве и приняла название Россия. Другая часть Руси вошла в состав Польско-литовского государства и под его влиянием разделилась на Белоруссию и Украину. Это были русские страны, отчасти полонизированные. Окончательно они отошли от Польши после Второй мировой войны и были включены в состав Советской России. После распада СССР они стали независимыми государствами. Белоруссия и Украина были и есть ближе к России, чем к Польше, с учетом их русской национальной специфики и православного общества. С этой точки зрения не стоит рассматривать Белоруссию и Украину как территорию столкновений влияний Польши и России. Так считает Запад, используя славянскую Польшу для втягивания братских Белоруссии и Украины в НАТО и ЕС против России. Русский характер и польское влияние делают из Белоруссии и Украины ценную территорию для сближения русской России с Польшей. Конечно, будущее всех этих государств мы видим на одной лишь стороне - на стороне Славянской.

Нынешний кризис показал существенную уязвимость Евросоюза как экономической и геополитической реальности. По вашему, может ли в Польше окончательно возобладать евроскептицизм, или она всё же постарается строить своё будущее в рамках ЕС? Есть ли у Евросоюза в его нынешнем виде перспектива, или в будущем всё вернётся на уровень национальных государств?

ЕС является не естественным союзом наций и стран, а лишь искусственным продуктом глобализации, явлением, противным существованию национальных государств. Он не следует правилам равномерного развития стран-членов. Брюссель симпатизирует в развитии государствам первой категории, сознательно доводя до недоразвитости государства второй категории как баз сырья и дешевой рабочей силы. В этой ситуации оказалась Польша. Наряду с национальными конфликтами, ЕС создает острые общественные противоречия, доводя до чрезмерного обогащения людей капитала и до бедности людей труда. Польша оказалась под особенно сильной угрозой приватизации в интересах чужого капитала. В чужие руки идут заводы, рудники и земля. Сокращается производство, растет безработица и эмиграция, в частности молодежи. В Западной Европе работает около 4 млн поляков. На немецких землях, оставшихся у Польши после Второй мировой войны, признается право немцев на собственность, которая отбирается у поляков. Германия желает доминировать на северо-западных землях Польши и стремится присоединить их.

С учетом этих реалий в Польше растет нежелание быть членом ЕС. В Польше уже большинство составляют евроскептики, однако не исключено, что вскоре будут преобладать европротивники. Вопреки этому, нынешняя власть Польши видит будущее нашей страны в Евросоюзе, который не имеет перспектив развития. Он не выдержит растущего экономического кризиса, а также увеличивающихся национальных и общественных противоречий. Все указывает на то, что мы вернемся к ситуации, когда в Европе были национальные государства. Они смогут интегрироваться на абсолютно иных, здравых геополитических условиях. Тогда придет время на создание Союза Польши и России и всех славянских стран, называемый нами Славянский союз.

Известный польский кинорежиссёр Кшиштоф Занусси недавно заявил, что слово "славянин" в Польше давно стало ругательством, и что польское общество стремится отречься от своего славянского происхождения. Так ли это, и если да, что стало тому причиной?

Занусси лжет. Слово "славянин" не является ругательством, а польская общественность не стремится отречься от своего славянского происхождения. Более того, поляки все более осознают свою славянскость, объединяющую нас с русскими, чехами, сербами и другими славянами. Занусси, известный своими антипольскими и антиславянскими взглядами, выражает этой ложью лишь свое желание и рассекречивает планы наших врагов. Перестать быть славянами, что облегчит противопоставление нас русским - об этом в первую очередь и идет речь. Но перестать быть славянином означает перестать быть поляком. Отрекаясь от своего славянского происхождения, мы отрекаемся от своей польскости. Получается, что мы должны быть безнациональной рабочей массой, называемой европейцами. Этот план изначально обречен на провал, ведь естественная европейская интеграция должна происходить при помощи наций, а не против них.

Возможно ли в обозримом будущем создание нового панславистского проекта, который мог бы стать противовесом евроатлантическому глобализму?

Создание нового панславистского проекта, то есть общеславянской идеи - уже свершившийся факт. Предначертало ее возрождающееся международное славянское движение на VII Всеславянском съезде в Праге в 1998 году. Не в последнюю очередь из-за этого и была осуществлена экспансия НАТО и ЕС на Восток, на славянские страны. Эту идею продолжил VIII Всеславянский съезд в 2001 году в Москве и IX Съезд в 2008 году в Минске. Все эти съезды обращались к Первому Всеславянскому съезду, который прошёл в Праге в 1848 году.

Развивающаяся общеславянская идея закладывает основы создания Славянского союза, который объединит все независимые славянские нации и государства, а также государства, исторически связанные со славянством. Это было бы многонациональным евразийским обществом, которое стало бы противовесом глобальному евроамериканскому, называемому евроатлантическим, обществу. Создание и реализация общеславянской идеи является исторической необходимостью, что позволит славянским народам выжить и сыграть огромную роль в функционировании мировой цивилизации.

В чём, по-вашему, заключалась цель евроатлантистских структур при уничтожении Югославии? Какими вы видите перспективы нынешней Сербии, руководство которой прилагает огромные усилия, чтобы добиться вступления страны в ЕС? Вступит ли Сербия в НАТО и чем это может для неё обернуться? Каким будет будущее независимого Косова?

Югославия, объединявшая почти все народы южного славянства, являла собой привлекательный пример идеи Славянского союза. Как южный Славянский союз, она показывала обоснованность создания общего Союза. Будучи одной из сильных стран Европы, она была преградой для экспансии Запада на Балканский полуостров. Она была историческим союзником России против турецкого, германского, западного империализма. Поэтому Югославия и была уничтожена Западом.

Уничтожение Югославии позволило США и НАТО, а также ЕС, в частности, Германии, укрепиться на Балканском полуострове. Значительно ослабло влияние России. Осознанно была уничтожена югославская идея Славянского союза и заменена идеей союза с Западной Европой. Созданные на обломках Югославии, противопоставленные друг другу малые государства были вынуждены распродать национальную собственность западному капиталу и впустить на свою территорию военные базы США и НАТО. Развал Югославии в планах американских экспертов во главе с Бжезинским должен был также стать опытом в деле раздела России на малые государства, зависимые от Запада. Последствия уничтожения Югославии были бы меньшими, если бы не принадлежащая к западным структурам Сербия подписала бы союзническое соглашение с Россией. Это стало бы лучшим решением для Сербии, обеспечивающим ей безопасность и развитие. В этом и состоит сербский национальный интерес. А вступление Сербии в ЕС и НАТО приведет к ее экономической и военной зависимости от Запада, противопоставлению России. НАТО рассматривает славянские страны в качестве удобных антироссийских баз, предназначенных в случае необходимости для её уничтожения. Присоединение к западным структурам также вынудит Сербию признать независимость незаконно оторванного от неё Косово. Сербия независимая, не связанная с Западом, и, более того, связанная с Россией, имеет большие шансы вернуть себе Косово. Но ни в коем случае нельзя признавать его независимость. Это историческая часть Сербии, её колыбель, в которой США разместили одну из своих самых больших военных баз. Возврат Косово Сербии должен быть святой обязанностью каждого серба, каждого поляка, каждого русского, всех славян.

Можно ли говорить о том, что современная Польша находится под внешним управлением? Можно ли то же самое сказать о современной России?

Действительно, современная Польша управляется из-за границы. Это вытекает из принадлежности Польши к ЕС, имеющего централизованный характер. Его право главенствует над законами стран-членов. Власти ЕС принимают решения, ограничивая функции властей национальных государств, позволяя им лишь реализовывать принятые решения. Так было с решением властей ЕС о ликвидации польской судостроительной промышленности, осуществленной польскими органами. О том, что руководство Польшей осуществляется из-за границы, свидетельствует и её принадлежность к НАТО. Польша в этой сфере исполняет все команды США, вредящие нашим национальным интересам. Примером тому является услужливое согласие властей Польши на размещение антироссийских военных баз США. Руководство Польшей извне облегчает жизнь власти, выросшей из оппозиционной "Солидарности", организованной, обученной и оплаченной западными странами. Из этого следует, что Польша вовсе не является суверенной страной.

С этой точки зрения не может быть сравнения между Россией и Польшей. Россия - суверенна, она руководится изнутри, собственной властью. Да по-другому и не может быть, если Россия является сверхдержавой, влияющей на судьбы мира. Естественно, Россия должна считаться с мировым порядком сил. Некоторые из её действий аргументированы этим. Но, с данной точки зрения, уступки России являются ее собственными решениями, а не директивами, навязанными из-за границы. Суверенность не предполагает неограниченных возможностей решать всё в свою пользу. Она базируется на самостоятельных решениях, ограниченных возможностями. Россия - суверенна и получает все большие возможности для принятия решений.

Известно, что на родине вы подвергались репрессиям, вас арестовывали. В чём была причина таких действий? Можно ли сказать, что польские власти оказывают давление на сторонников реального сближения с Россией и общеславянской идеи?

Следует знать, какие это были репрессии. Я был арестован и сидел в СИЗО, был осужден на лишение свободы условно. Был гоним СМИ. Самым худшим было решение суда о проведении принудительного психиатрического обследования в закрытом госпитале для душевнобольных. Речь шла о том, чтобы представить общественности мою невменяемость и дисквалифицировать меня как политика. И подумать только, что это происходило в условиях "прекрасной" западной демократии, навязанной Польше Западом.

Спасло меня то, что и в Польше, и в других славянских странах прошла кампания, которая вынудила власти страны отказаться от позорного решения насчёт проведения психиатрического обследования. Сегодня репрессии осуществляются на негласном, но действенным уровне, посредством запрета на моё появление в СМИ.

Репрессии были и есть, они спровоцированы моей деятельностью как главы политической партии - Польского национального Союза, выступающего против интеграции Польши с ЕС и НАТО, против продажи польского национального имущества западному капиталу. Но самой большой причиной были действия во имя примирения Польши и России и всестороннего польско-российского союза, во имя союза со всеми славянскими государствами. Именно эти пророссийские и прославянские концепции вызывают гнев властей Польши. Эти концепции составляют конкуренцию пропаганде глобалистских западных структур - НАТО и ЕС. Это здравые и естественные идеи, в отличие от больных и искусственных структур Запада, уничтожающих самобытность наций и их многовековое культурное наследие.

Что Польша и Россия должны нести миру в наступившем XXI веке?

Польша и Россия - это братские страны с богатым культурным наследием. Они объединяют динамику развития лехицкого западного Славянства и русского восточного Славянства, имеющих значительные исторические достижения. Польский и русский народы, как и все славянские народы, отличаются высоким уровнем духовности. Они могут быть вдохновителями мира, погруженного в тотальный кризис, стоящего перед угрозой морального упадка, военных конфликтов и мировой войны. Поэтому так важен вопрос скорейшего примирения и совместных действий Польши и России. Миссия Польши и России состоит в том, чтобы дать миру в XXI веке славянскую цивилизацию, функционирующую на основе сотрудничества между народами, цивилизацию мира, творчества и справедливости. Славянская цивилизация будет альтернативой несущей агрессию и моральный упадок западной цивилизации, которая исчерпывает свои возможности.

Славянская цивилизация должна нести в себе предложение мирного, справедливого, развивающегося общественного порядка, основанного на реальном выборе власти и сбалансированной индивидуальной и общей системы, исключающей эксплуатацию и страдания. Такая система реальной демократии должна заменить капиталистический глобализм. Россия и Польша должны мирным путем победить геноцидальный глобализм, точно так же, как 65 лет назад они военным путем одержали победу над фашизмом.

Польша и Россия должны дать миру образ одухотворенного, творческого человека, который заменит западный образ материалиста и потребителя. Россия вскоре удивит мир своим духовным и материальным процветанием. Россия получила от Бога и Природы все, что приведет к этому. Польша с Россией - и это усилит наше общее развитие. Россия и Польша вместе со всем славянством являются надеждой